Η μετά τον Άσαντ εποχή στη Μέση Ανατολή

Χρήστος Ιακώβου

Σήμερα στη Συρία, τόσο οι εσωτερικές εξελίξεις όσο και ο διεθνής παράγοντας, επιταχύνουν την καθεστωτική αλλαγή. Η παρατεταμένη διάρκεια που λαμβάνει η εξέγερση με τη σταδιακή στρατιωτικοποίησή της ενισχύει σημαντικά τον αντικαθεστωτικό πυρετό. Το καθεστώς Άσαντ, από τη στιγμή που δεν μπόρεσε να ελέγξει την κρίση από την αρχή, έχει εκ των πραγμάτων εμπλακεί σε ένα φαύλο κύκλο που θυμίζει την αντίδραση του Μουαμμάρ Καντάφι όταν άρχισε η εξέγερση στη Λιβύη. Όσο παρατείνεται η εξέγερση άλλο τόσο εξανεμίζονται οι όποιες ελπίδες για το καθεστώς Άσαντ να επιβιώσει και μαζί διακυβεύεται το όποιο σενάριο συνέχισης της μειονότητας των αλαουιτών επί της πλειοψηφίας των σουννιτών.

Με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα είτε με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ είτε χωρίς, η εμπλοκή της Δύσης στην προσπάθεια αποδυνάμωσης του καθεστώτος Άσαντ παίζει καταλυτικό ρόλο.

Ένας άλλος παράγοντας που εξανεμίζει τις ελπίδες του σημερινού συριακού καθεστώτος είναι οι καθολικές προσπάθειες της Δύσης να αποδυναμώσει την επιρροή του Ιράν στη Μέση Ανατολή, το πιο βασικό στυλοβάτη της Συρίας τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Ήδη οι κυρώσεις που επέβαλαν οι ΗΠΑ εναντίον της Τεχεράνης αναγκάζουν το καθεστώς λειτουργεί υπό περιορισμούς σε σχέση με το παρελθόν.

Το τέλος της κυριαρχίας των αλαουιτών στη Συρία θα είναι σημαντικό γεωπολιτικό πλήγμα για το Ιράν. Η Τεχεράνη χωρίς τη συνεργασία της Συρίας δεν θα μπορεί να έχει την επιρροή που έχει στην περιοχή αφού τέτοιο ενδεχόμενο θα υποβαθμίσει και το άξονα που δημιούργησε με το καθεστώς Άσαντ, τη Χιζμπολλάχ και τη Χαμάς. Αυτό το σενάριο με τη σειρά του θα καταστήσει το Ιράν πιο ευάλωτο στις πιέσεις της Δύσης σε σχέση με τις ισχυρές πιέσεις που δέχεται για το πυρηνικό του πρόγραμμα.

Ένα μείζονος σημασίας θέμα το οποίο εγείρεται από αυτά τα δεδομένα είναι σε περίπτωση ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ, και κατ’ επέκταση γεωπολιτική αποδυνάμωση του Ιράν στην περιοχή, θα ενισχυθεί ακόμη περισσότερο το κενό ισχύος στην περιοχή, αν λάβουμε υπόψη και τη ρευστή κατάσταση στο Λίβανο, στο Ιράκ και στις Παλαιστινιακές περιοχές.

Ήδη, ο Λίβανος κινείται επί ξυρού ακμής αφού η εύθραυστη πολιτική συγκατοίκηση των αντίπαλων θρησκευτικών και κοινωνικών ομάδων, που αντανακλούν το βαθύτατα κατακερματισμένο πληθυσμό της χώρας, επετεύχθη εν πολλοίς ένεκα της επικυριαρχίας και του παρεμβατισμού της Συρίας. Για τη Δαμασκό, υπήρξε από τη δεκαετία του 1970 θέση ότι η κατάρρευση του Λιβανικού κράτους έδιδε το δικαίωμα στο Ισραήλ να παρεμβαίνει στα εσωτερικά της χώρας και να ενισχύει τη θέση έναντι της Συρίας και, επιπλέον, τυχόν κατάρρευση του Λιβάνου θα προκαλούσε επέκταση της κρίσης στο εσωτερικό της χώρας και θα δημιουργούσε συνθήκες αστάθειας για το καθεστώς.

Σε περίπτωση μίας ασύντακτης κατάρρευσης του καθεστώτος Άσαντ θα δημιουργηθεί γεωπολιτικό κενό στην περιοχή, λαμβανομένου υπόψη του γεωπολιτικού ρόλου που παίζει η Συρία στην περιοχή από τη δεκαετία του 1960. Την κάλυψη του κενού θα σπεύσουν να την καλύψουν πρώτες και μάλιστα ανταγωνιστικά η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία. Έτσι εξηγείται η επιλογή της Τουρκίας να υποστηρίξει την ανατροπή του μπααθικού καθεστώτος της Δαμασκού παρά τη δυναμική που διαμόρφωσε η ειδυλλιακή σχέση με τον Άσαντ από το 2003 μέχρι το 2011.

www.geopolitics-gr.blogspot.com

“Στάση πληρωμών λοιπόν! Τώρα!“

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε. Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφα και ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο (βλ. το προηγούμενο άρθρο μου Το Πρώτο Τάνγκο στην Ευρωζώνη) αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας.

Υπάρχει τέτοια πλευρά; Και βέβαια υπάρχει. Σε σχέση με χώρες όπως η γνωστή τρόικα Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία, αλλά και η Βρετανία και το Βέλγιο, το σύνολο του χρέους μας (δημοσίου και ιδιωτικού) είναι το μικρότερο. Πως αυτό; Επειδή οι έλληνες, ως άτομα αλλά και ως ιδιωτικός τομέας, χρωστάμε πολύ λιγότερα εκείνων. Ακόμα και οι αντιπαθέστατες τράπεζές μας έχουν ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα: Πάνω από 150 δις πραγματικών καταθέσεων! Μιλάμε για άνω του μισού ΑΕΠ σε καταθέσεις, κάτι για το οποίο οι περισσότεροι εταίροι μας θα σκότωναν να το έχουν, που λέει ο λόγος. Αν μάλιστα προσθέσετε και όλα τα χρήματα ελλήνων που βρίσκονται στο εξωτερικό, θα δείτε ότι οι έλληνες δεν είμαστε και τόσο φτωχοί κατά μέσον όρο, κι ας έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας στην Ευρώπη (με εξαίρεση την Λεττονία).

Ως πολίτες είμαστε ελάχιστα χρεωμένοι σε σχέση με πολλούς από τους επικριτές μας στις Λόνδρες, στα Παρίσια και στις Νέες Υόρκες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είμαστε λευκές περιστερές. Για δεκαετίες φορτώναμε το δημόσιο με τόσο μεγάλο χρέος που το βλέπουμε πλέον να βουλιάζει μπροστά στα μάτια μας. Εδώ όμως που φτάσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ακόμα και να αποφασίσουμε σύσσωμοι (ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, γιάπηδες και στελέχη του ΠΑΜΕ, αστοί των βορείων προαστίων και αναρχικοί της Πλατείας Εξαρχείων) να δώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε στο κράτος, δεν αρκεί. Αν μάλιστα το παρακάνουμε στην αλληλεγγύη προς το δημόσιο, η ‘γενναιοδωρία’ μας αυτή θα στεγνώσει την κυκλική ροή του πλούτου από το οποίο εξαρτάται το δημόσιο για τα έσοδά του το 2011, το 2012 κ.ο.κ.

Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός: Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους.

Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας.

Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό; Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (τον δικό μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ.

Οι τράπεζές μας; Θα υποφέρουν, είναι αλήθεια – δεδομένου ότι ακόμα και το 25% του δημόσιου χρέους που διαθέτουν θα παγώσει. Ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι το έχουν ήδη διαθέσει στην ΕΚΤ ως ενέχυρο για ζεστό χρήμα που έχουν ήδη πάρει. Και ότι έχουν πρόσβαση στις τεράστιες, κατά κεφαλήν, αποταμιεύσεις μας. Για να μην προσθέσω ότι απολαμβάνουν εγκληματικά υψηλά ποσοστά κέρδους τόσα χρόνια. Όπως το κράτος μας, έτσι κι αυτές να μάθουν να ζουν λιτά και με σύνεση όπως κάνουν χρόνια τώρα οι εργαζόμενοι των 700 ευρώ.

Επί πλέον, ο αποκλεισμός του κράτους μας από τις χρηματαγορές δεν θα διαρκέσει πολύ. Αν κηρύξει στάση πληρωμών, και ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του, δεν θα περάσει πολύ καιρός που παλιοί δανειστές θα αποδεχθούν νέους όρους αποπληρωμής ενός ποσοστού των περασμένων δανεικών και νέοι υποψήφιοι δανειστές (μπορεί και οι ίδιοι με τους παλιούς) θα σχηματίσουν ουρά έξω από το Υπουργείο Οικονομίας να το δανείσουν! Βλέπετε, το χρέος μας θα έχει μειωθεί τόσο που θα αποτελούμε εξαιρετική επένδυση. Έτσι είναι το κεφάλαιο – όταν οσφραίνεται ένα επικερδές deal δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του.

Σε τελική ανάλυση, είναι λάθος μας να φοβόμαστε τόσο πολύ την στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου. Άλλοι πρέπει να φοβούνται μια τέτοια εξέλιξη περισσότερο από εμάς:

• η κυβέρνηση της κας Μέρκελ η οποία θα πρέπει να διασώσει τις Γερμανικές τράπεζες που θα κλονιστούν από μια δική μας στάση πληρωμών

• η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θα πρέπει να δει τι θα κάνει με μία χώρα-μέλος την οποία δεν μπορεί να αποβάλει από την ΕΕ αλλά η οποία τελεί υπό πτώχευση

• οι κυβερνήσεις όλων των άλλων χωρών (πλην ίσως της Ολλανδίας και της Αυστρίας) που θα τρέμουν για το ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος των αγορών (των οποίων η όρεξη θα έχει ανοίξει από την ‘επιτυχημένη’ επίθεση στο χρέος της Ελλάδας)

• οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας (χωρών με συνολικό χρέος πάνω από 400%)

• όλοι όσοι έχουν επενδύσει στο ευρώ, είτε σε περιουσιακά στοιχεία είτε ως μέσο συναλλαγής.


Στάση πληρωμών λοιπόν!
Τώρα!
Με χαμόγελο και αισιοδοξία!
(Και ξέρετε ποιο είναι το ωραίο; Ότι αν πειθόμασταν να απελευθερωθούμε από τον φόβο της πτώχευσης, οι φίλοι μας οι Γερμανοί θα έσπευδαν την ίδια στιγμή να την αποσοβήσουν…)

www.protagon.gr

Η Ελλάδα υπογράφει τη συμφωνία κατά της πειρατείας ACTA!

Μπορεί η μαζική διαμαρτυρία του διαδικτυακού κόσμου να πέτυχε όπως είδαμε την αναστολή των νομοσχεδίων SOPA και PIPA, τώρα όμως μια νέα συμφωνία κατά της πειρατείας έρχεται να ταράξει και πάλι τα νερά…

Πράγματι, 22 κράτη μέλη της Ευρωπαικής Ένωσης -ανάμεσα τους και η χώρα μας-υπέγραψαν χθες στο Τόκυο τη συμφωνία κατά της πειρατείας ACTA (Anti-Coutnerfeiting Trade Agreement), με τις διαπραγματεύσεις να πραγματοποιούνται χωρίς δημόσιες διαβουλεύσεις -σχεδόν στα κρυφά.

Στην πράξη, το ACTA αφορά τη θέσπιση διεθνών προτύπων σε ζητήματα που σχετίζονται με την προστασία και την επιβολή των πνευματικών δικαιωμάτων και την καταπολέμηση της πειρατείας. Μεταξύ άλλων, η συμφωνία προτείνει σοβαρότατες κυρώσεις -όπως απαγόρευση πρόσβασης στο διαδίκτυο, πρόστιμα ή ακόμα και φυλάκιση- για όσους επιχειρήσουν να χρησιμοποιήσουν ή να μοιραστούν αρχεία προστατευμένα με copyrights.

Η υπογραφή της συμφωνίας έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στην Ευρώπη με χιλιάδες οργανώσεις, ακτιβιστές αλλά και απλούς πολίτες να κατηγορούν το ACTA για κατάργηση της ελευθερίας της έκφρασης στο διαδίκτυο.

Ειδικότερα στην Πολωνία, η κατάσταση δείχνει να έχει ξεφύγει εκτός ελέγχου. Από την περασμένη εβδομάδα πλήθος κόσμου εκδηλώνει την αντίθεση του στη νέα συμφωνία με καθημερινές διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα. Οι διαμαρτυρίες είναι έκδηλες και στον κόσμο του διαδικτύου, όπου ακτιβιστές hackάρουν κυβερνητικές ιστοσελίδες, όπως αυτές του Πρωθυπουργού και του Κοινουβουλίου της χώρας.

Από την 1η Οκτωβρίου 2011 τη συμφωνία έχουν υπογράψει και οι ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδάς, Νότια Κορέα, Σιγκαπούρη, Νέα Ζηλανδία και Μαρόκο. Οι πέντε ευρωπαϊκές χώρες που δεν υπέγραψαν είναι οι Γερμανία, Ολλανδία, Εσθονία, Σλοβακία και Κύπρος.

Στο σημείο αυτό να τονίσουμε ότι προκειμένου να τεθεί σε ισχύ η συμφωνία θα πρέπει να λάβει την έγκριση του Ευρωκοινοβουλίου τον προσεχή Ιούνιο. Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τη συμφωνία ACTA διαβάστε εδώ.

http://www.techgear.gr

Σοκ στην Τουρκία. Ο νυν, ο πρώην διοικητής και η πρώην υποδιοικητής της ΜΙΤ, στον εισαγγελέα ως ύποπτοι για παράβαση καθήκοντος!

Σοβαρή ανησυχία έχει προκαλέσει στους κύκλους της τουρκικής κυβέρνησης η απόφαση του εισαγγελέα που διεξάγει την έρευνα για την υπόθεση του ΚCK, που είναι ένας άτυπος πολιτικός και διοικητικός σχηματισμός των Κούρδων, προσομοιάζων με μια παράληλλη κρατική δομή προς αυτήν του τουρκικού κράτους, να καλέσει να καταθέσουν ως ύποπτοι ο νυν διοικητής της ΜΙΤ, Χακάν Φιντάν, ο πρώην διοικητής Εμρέ Τανέρ και η πρώην επιχειρησιακή υποδιοικητής Αφέτ Γκιουνές.

Την είδηση, που επιχείρησε να διαψεύσει χθες το βράδυ ο Γενικός Εισαγγελέας Κωνσταντινούπολης, Τουράν Τσολακαντί, επιβεβαίωσε σήμερα ο αρμόδιος αντιεισαγγελέας ειδικών αρμοδιοτήτων Φικρέτ Σετσέν, ο οποίος είπε ότι τα τρία άτομα εκλήθησαν από τον εισαγγελέα Σαντρετίν Σαρίκαγια, που διεξάγει την ανάκριση της υπόθεσης KCK.

Η τριάδα των υπόπτων είχε συμμετέχει το 2011 σε κύκλους διαπραγματεύσεων που έγιναν μεταξύ του τουρκικού κράτους και του ΡΚΚ, στο Όσλο, με τη διαμεσολάβηση και εποπτεία “τρίτης χώρας”, με στόχο την εξεύρεση μόνιμης πολιτικής λύσης στο Κουρδικό. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, η κατηγορία που ενδέχεται να αντιμετωπίσουν είναι παράβαση καθήκοντος, αφού η ΜΙΤ, σύμφωνα με το σχετικό νόμο, έχει ως αποκλειστική αποστολή τη συλλογή πληροφοριών, ενώ για να εκτελέσει άλλη αποστολή, πρέπει να προηγηθεί σχετική απόφαση το Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας.

Ο Χακάν Φιντάν συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις ως επρόσωπος της κυβέρνησης Ερντογάν, ενώ οι άλλοι δυο ως διοικητής και υποδιοικητής της ΜΙΤ.

Για το θέμα έκαναν δηλώσεις στήριξης του διοικητή της ΜΙΤ, Χακάν Φιντάν, που μπορούν αν ερμηνευθούν ως ευθεία παρέμβαση στο έργο της δικαιοσύνης, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς και ο υπουργός εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου.

http://www.anixneuseis.gr

Αμερικανός καθηγητής προς ΕΕ για το Καστελόριζο: Συνετίστε την Άγκυρα! - Kastelorizo - Mediterranean Flashpoint?

Στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος μετακινείται σταδιακά το Καστελόριζο, αφού όλο και περισσότεροι ανακαλύπτουν την δυσανάλογη με το μέγεθός του σημασία, στον τομέα της εκμετάλλευσης των αποθεμάτων υδρογονανθράκων της Μεσογείου.

Με μια παρουσίαση του ζητήματος στο «National Review Online», ο διακεκριμένος Αμερικανός αναλυτής, Ντάνιελ Πάιπς, αναδεικνύει τη σημασία του Καστελορίζου, περιγράφει με μελανά χρώματα την «διπλωματίας των κανονιοφόρων» της Τουρκίας, ενώ καλεί την Ευρωπαϊκή Ένωση να υποστηρίξει την Ελλάδα στην ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).

Ο τίτλος του άρθρου είναι «Kastelorizo – Mediterranean Flashpoint?» (Καστελόριζο – Μεσογειακό σημείο έκρηξης;) το οποίο δημοσιεύθηκε χθες στην ιστοσελίδα του Φόρουμ Μέσης Ανατολής (Middle East Forum), διευθυντής του οποίου είναι ο Πάιπς, ο οποίος είναι και συνεργάτης τουΙνστιτούτου «Hoover» στο φημισμένο αμερικανικό πανεπιστήμιο του Stanford.

Εντύπωση προκαλεί ο τρόπος με τον οποίο ξεκινάει το άρθρο του ο αναλυτής: «Θυμηθείτε το όνομα Καστελόριζο, το ακούτε εδώ για πρώτη φορά»! Για να συνεχίσει παραθέτοντας γεωγραφικά στοιχεία, ότι δηλαδή απέχει μόλις ένα μίλι από τις τουρκικές ακτές, 80 μίλια από τη Ρόδο και 170 από την Κύπρο. Μιλάει για τους 430 κατοίκους του στα μόλις πέντε τετραγωνικά μίλια έκταση και αναφέρει ότι η περιοχή θεωρείται από το «Lonely Planet Travel Guide» από τις τέσσερις κορυφαίες σε ελληνικά νησιά για καταδύσεις.

Στη συνέχεια εξηγεί τη γεωστρατηγική του σημασία, το πως αποκόπτει τη δυνατότητα στην Τουρκία να… βάλει χέρι σε μεγάλα θαλάσσια τμήμα που ενδεχομένως περιέχουν πλούσια αποθέματα, ενώ επιτρέπει σε Ισραήλ, Κύπρο και Ελλάδα να δημιουργήσουν έναν νοητό θαλάσσιο «διάδρομο» για τη μεταφορά των υδρογονανθράκων στην Ευρώπη, χωρίς να απαιτείται τουρκική άδεια. Η «λεπτομέρεια» αυτή είναι πολύ σημαντική για τον αναλυτή, καθώς η Τουρκία έχει δηλώσει ότι δεν θα επιτρέψει τη διέλευση του ισραηλινού φυσικού αερίου από το έδαφός της.

Στη συνέχεια μιλάει ανοικτά για την πολιτική εκφοβισμού του Ερντογάν και της κυβέρνησης του τουρκικού AKP απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο, τις υπερπτήσεις πάνω από το Καστελόριζο, κάτι που αποκαλύπτει ότι η ελληνική νήσος θα μπορούσε να αποτελέσει «θερμό σημείο», ενώ εκτιμά ότι η κατάληψή του από στρατιωτικής απόψεως θα χρειαζόταν «όσο χρόνο χρειάζεστε για να διαβάσετε αυτό το άρθρο»…

Ο Πάιπς αναφέρεται και στις δηλώσεις του Ισραηλινού αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών, Ντάνι Αγιαλόν, ο οποίος ότι η ασφάλεια των περιοχών εξόρυξης υδρογονανθράκων και της Κύπρου αποτελεί προτεραιότητα για τη χώρα του και πως κάθε απειλή δεν θα μείνει αναπάντητη.

Για να καταλήξει το άρθρο – παρουσίαση του προβλήματος, λέγοντας ότι «τέτοια ξεκάθαρα σημάδια αποφασιστικότητας είναι ευπρόσδεκτα. Καθόσον η Ευρωπαϊκή Ένωση πιέζει την Ελλάδα να κάνει γεωτρήσεις για να εξασφαλίσει νέες πηγές εισοδήματος, θα πρέπει να υποστηρίξει την Αθήνα να ανακηρύξει ΑΟΖ, να απορρίψει τη δημιουργία προβλημάτων από το AKP αναφορικά με το Καστελόριζο και ξεκάθαρα να εννοήσει ότι οποιαδήποτε έγερση προβλημάτων από την Τουρκία θα έχει σοβαρότατα αποτελέσματα»…

Ας ελπίσουμε ότι η έγερση του ζητήματος ενός πασίγνωστου διεθνώς αναλυτή με τεράστιες διασυνδέσεις στο «κατεστημένο» της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής σε Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ, στέλνει τα κατάλληλα μηνύματα, όχι τόσο στην Τουρκία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά στην Ελλάδα, επειδή το να κατανοήσουν οι Έλληνες το τεράστιο γεωστρατηγικό «παίγνιο» που εξελίσσεται πλέον στην ευρύτερη περιοχή, είναι σαφέστατα το πρώτο βήμα για την αποφασιστική έξοδο της χώρας από την κρίση…

defence point

Kastelorizo - Mediterranean Flashpoint?

Remember the name Kastelorizo; you heard it here first.

It is the far-flung, easternmost island of Greece, 80 miles from Rhodes, 170 miles west of Cyprus, but just 1 mile off the coast of Turkey. Kastelorizo (in Greek, Καστελόριζο; or officially Megisti, Μεγίστη) is tiny, comprising just 5 square miles, plus some yet smaller, uninhabited islands. Its 430 inhabitants are way down from 10,000 in the late nineteenth century. The Lonely Planet travel guide has picked it as one of the four best Greek islands (out of thousands) for diving and snorkeling. There's no public transportation from nearby Anatolia, only from distant Rhodes by airplane or ferry.

That Athens controls this wisp of land implies it could (but does not yet) claim an exclusive economic zone (EEZ) in the Mediterranean Sea that reduces the Turkish EEZ to a fraction of what it would be were the island under Ankara's control, asmaps reproduced from the Cypriot newspaper I Simerini illustrate show. The top map shows the Greece claiming its full 200-nautical mile EEZ and controlling Kastelorizo EEZ (indicated by the red arrow); the bottom one shows the Greek EEZ minus Kastelorizo (indicated by the white arrow).

Were Athens to claim its full EEZ, Kastelorizo's presence would make its EEZ contiguous with the EEZ of Cyprus, a factor with great import now, at a moment of massive off-shore gas and oil discoveries. Kastelorizo with an EEZ benefits the emerging Greece-Cyprus-Israel alliance by making it possible to transport either Cypriot and Israeli natural gas (via pipeline) or electricity (via cable) to Western Europe without Turkish permission. This has taken on special urgency since Nov. 4, when Turkey's minister for energy, Taner Yıldız, announced that his government would not permit Israeli natural gas to transit Turkish territory; Ankara will likely also ban Cypriot exports.

Turkey's Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan and his ruling AKP party colleagues accept Greek controlof Kastelorizo and its six nautical miles of territorial waters, but not more and certainly not its full EEZ rights. Indeed, in their eyes, Greek assertion of an EEZ constitutes a casus belli. By neutering Kastelorizo, Ankara can lay claim to large economic area in the Mediterranean and block cooperation among its adversaries. This is why the island could become a flashpoint.

Top: Greece's EEZ with Kastelorizo. Bottom: Greece's EEZ without Kastelorizo.

Several developments point to AKP intimidation of Greece concerning Kastelorizo. First, in September, it authorized a Norwegian ship, the Bergen Surveyor, accompanied by other sea craft, to begin prospecting for gas and oil south of Kastelorizo, including some of the island's continental shelf. Second, Turkishwarships have trained with live ammunition between Rhodes and Kastelorizo. Finally, Turkish military aircraft four times in 2011 overflew Kastelorizo without permission, sometimes very low with reconnaissance aircraft.

This bellicosity fits a larger pattern. The AKP government, especially since it has took full control of the armed forces in late July, has shown increasing hostility toward Cyprus, Israel, Syria, and Iraq. In addition, Ankara has long denied Cyprus its EEZ, so doing the same vis-à-vis Kastelorizo builds on an established policy. Indeed, the Turks' brutal, napalm-assisted 1974 conquest of the northern 36 percent of Cyprus set a precedent for seizing nearby island territory. Grabbing Kastelorizo would require about as much time as reading this article.

So far, responses to heightened Turkish aggressiveness in the Mediterranean have focused on deterring Turkish feints toward gas and oil reserves in the Cypriot EEZ, with navies and statements from the United States and Russia backing the Republic of Cyprus' right to exploit itseconomic resources. Cypriot president Demetris Christofias warned that if Ankara persists with its gunboat diplomacy, "there will be consequences which, for sure, will not be good." Israeli Deputy Foreign Minister Danny Ayalon told the Greeks that "If anyone tries to challenge these drillings, we will meet those challenges" and his government enhanced security not only for its own maritime fields but also for drilling areas in Cypriot waters. On at least one occasion, Israeli warplanes have confronted Turkish ships.

Such clear signals of resolve are welcome. As the European Union pushes Greece to drill for hydrocarbons to find new sources of income, it should also support Athens declaring its EEZ, reject AKP troublemaking vis-à-vis Kastelorizo, and clearly indicate the dire results for Turkey of any trouble-making toward an island now happily renowned for its diving and snorkeling.

Mr. Pipes (www.DanielPipes.org) is president of the Middle East Forum and Taube distinguished visiting fellow at the Hoover Institution of Stanford University. © 2012 by Daniel Pipes. All rights reserved.

http://infognomonpolitics.blogspot.com