Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιράν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιράν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2012

Twenty Years Since the First Gulf War- Achievements and Failures

The decision of Iraqi leader Saddam Hussein to invade Kuwait in the summer of 1990 confronted the Bush Administration with a critical test. The question under examination was not merely the valid conquest of Kuwait by Iraq but also the larger issue of the international territorial status quo. Since the end of the Second World War, the international community has been operating under a rather general consensus: The status quo that was created after the war should be accepted by all nations. States might have aspirations to change the existing status-quo. However, any change could be achieved only by peaceful means.

Zaki Shalom*

The U.S. administration was well aware that acknowledging the conquest of Kuwait by Iraq might lead to two disastrous consequences. a. Iraq, realizing that its violent move was not met by significant punitive measures, would not be satisfied with the conquest of Kuwait only, and would try to enlarge its territorial expansions to other states in the region, mainly the Gulf States and Saudi Arabia. b. Members of the international community would also conclude that a violent move against other states bares no real risk. Thus, they also would be tempted to carry out aggressive measures against their neighbors. These two developments might certainly destabilize the international community and would have far-reaching consequences not only in the political arena but also on its economic stability.

The U.S. under the Bush senior administration has successfully handled this matter. The United States had a choice of undertaking an appeasement policy towards Saddam Hussein.

It had good reasons to choose this option. Saddam Hussein demonstrated determination and exceptional self-confidence in the months preceding the war.

There was also information that he had unconventional weapons in his stockpile.

Nobody could disprove this possibility. He made it clear he was determined to achieve his strategic goals and was ready to pay any price needed for that. Furthermore, any military option against Saddam Hussein by the United States could have endangered U.S. forces in the region and also the interests of U.S. allies in the region, such as Israel, Saudi Arabia, Egypt, and Jordan.

Notwithstanding these apparent risks, the Bush administration decided not to undertake the appeasing course. It was made clear to the Iraqi regime that the U.S. was ready to make certain concessions that would satisfy the Iraqi leaders but would not in any way acquiesce with the demand of the Saddam Hussein regime to annex Kuwait into Iraqi territory.

On January 17, 1991, the military operation, Desert Storm, began in a huge air strike by the United States against the Iraqi army. The land operation of the coalition forces had begun shortly afterward on Feb 24, 1991. In the beginning of March, Iraq was forced to ask for a ceasefire following the near total crush of its army. The U.S. army had made very wise use of its huge air superiority over the Iraqis. The use of air force had dramatically decreased the number of causalities of American forces. As a result, there was no significant opposition from the American public to the war.

The United States' decision to undertake a military option with the support of its allies had certainly enhanced its credibility and deterrence power. Beyond the operation's success, the First Gulf War was also accompanied by an impressive diplomatic achievement of the United States in at least two aspects:

a. The establishment of an international coalition, which was comprised of thirty-four states including Arab nations who fought against Iraq under the umbrella of the United Nations.

b. The ability of the U.S. to restrain Israel from carrying out retaliation against Iraq following the launching of thirty nine rockets from Iraq to Israeli cities. The Bush administration correctly feared that retaliation by Israel would destabilize the coalition that they worked so hard to establish.

However, in a historical perspective one must emphasize that together with the operational and diplomatic successes, the U.S. also had strategic mishaps whose consequences are apparent even today. The first was related to the fact that the United States refrained from bringing about the downfall of Saddam Hussein during this war. It seems that the Bush administration had abstained from doing so in order to let Iraq be a counterbalance to Iran. It rightly feared that the downfall of Saddam's regime would cause regional instability by increasing the power of Iran.

However, from today's perspective we see that this American assessment was not close to being fulfilled. Saddam Hussein continued to provoke U.S. interests and forced the Americans to go to another war against him, which had been much less successful than the first one. Today, Iraq is a weak state whose stability both in terms of its regime and territorial integrity is in real danger while Iran is much stronger. Its regime seems to be quite stable and is continuing its endeavors to build its nuclear capabilities. Notwithstanding repeated American threats to prevent Iran from achieving a nuclear capability, Iran appears to perceive that the United States is hesitant to cross red lines and to undertake military measures against it.

We may assume, although there is no certainty, that if the United States had undertaken tougher measures to bring about the downfall of Saddam Hussein during the First Gulf War it would not have needed to enter the "muddy swamp" again in the Second Gulf War. If the United States had demonstrated unshaken determination and decisiveness during the first war, there is a likelihood that the Iranian regime would have hesitated to continue its provocative policy against U.S. interests. Perhaps it would have even decided to refrain from prolonging its nuclear project.

The other U.S. letdown was related to its policy with regard to the Arab-Israeli conflict in general and the Israeli-Palestinian conflict in particular. The Bush administration has backed the argument even after the Gulf War, that the Israeli-Palestinian conflict was the main factor in the creation of the lack of stability in the Middle East. It further argued that the resolution of this conflict would bring about a much more stable and peaceful Middle East. This principle has been adapted by all the presidents who followed Bush and is certainly a central axis in President Obama's Middle East policy.

The practical significance of this erroneous doctrine is that there is almost no possibility to establish an alliance of moderate pro-Western Middle Eastern states against Iran as long as there is no solution to the Israeli-Palestinian conflict. There is no doubt that the lack of such an alliance dramatically enhances the power of Iran in both the region and the international community and makes it much more difficult for the U.S. and its allies to struggle against the Iranian nuclear project.


* Prof. Zaki Shalom is a senior researcher at the Ben-Gurion Research Institute, Ben-Gurion University and a senior research fellow at the Institute for National Security studies.

http://www.cemmis.edu.gr

Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2012

Με το βλέμμα στο Ιράν

Ανεβαίνουν επικίνδυνα οι τόνοι της αντιπαράθεσης μεταξύ Ιράν και Δύσης. Χθες η Washington Post έγραφε ότι οι ΗΠΑ θεωρούν πιθανό το ενδεχόμενο να αναλάβει το Ισραήλ στρατιωτική δράση εναντίον της Τεχεράνης την άνοιξη.Το θέμα απασχολεί και τη Διεθνή Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια που ολοκληρώνεται αύριο.Το 2012 θα είναι η χρονιά που θα τελειώσουν οι πόλεμοι, είπε πρόσφατα ο επικεφαλής της Διάσκεψης Βόλφγκανγκ Ίσινγκερ. Αναθεωρεί τώρα τις εκτιμήσεις του;

"Ελπίζω πως όχι. Αναφερόμουν στις εξελίξεις στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Στο Μόναχο θα πρέπει να καταστήσουμε σαφές με όλους τους συμμετέχοντες και εμπλεκόμενους ότι σε περίπτωση αποτυχίας της πολιτικής των κυρώσεων εναντίον του Ιράν, η ανάληψη στρατιωτικής δράσης, δηλαδή ο πόλεμος, δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως η μοναδική πλέον επιλογή. Θα ισοδυναμούσε με τη χρεοκοπία της πολιτικής, της διπλωματίας και αυτό ακριβώς θέλουμε να αποτρέψουμε μέσω του φόρουμ στο Μόναχο".

Ποιά θα ήταν όμως η εναλλακτική επιλογή;

"Καταρχήν δεν έχει διαφανεί ακόμη εάν η πολιτική των κυρώσεων αποφέρει αποτελέσματα. Θα πρέπει να το δούμε το προσεχές διάστημα. Κατά δεύτερον, σε περίπτωση αποτυχίας, θα μπορούσαμε να πάρουμε ως μέτρο σύγκρισης το μοντέλο της αντιπαράθεσης μεταξύ Δύσης και Ανατολής στον Ψυχρό Πόλεμο. Γιατί να μην αποδώσει μια πολιτική περιορισμού των χωρών της Δύσης, του ΝΑΤΟ, των αραβικών χωρών, της Ρωσίας έναντι του Ιράν;"

Ο πόλεμος η χειρότερη επιλογή

Ίσινγκερ: Ο πόλεμος θα ισοδυναμούσε με τη χρεοκοπία της πολιτικής
Το Ισραήλ γνωρίζει ότι η ανάληψη στρατιωτικής δράσης εναντίον του Ιράν είναι η χειρότερη δυνατή επιλογή, εκτιμά ο ειδικός: "Γιατί έτσι θα δημιουργήσουμε νέες εστίες κρίσης και το ζήτημα της τρομοκρατίας θα βρεθεί και πάλι στο επίκεντρο της διεθνούς πολιτικής. Δεν μπορώ να φανταστώ χειρότερη επιλογή από την ανάληψη στρατιωτικής δράσης εναντίον του Ιράν".

Τι θα γίνει όμως με τις "παλιές" εστίες κρίσης; ΗΠΑ και Γαλλία θέλουν να αποσύρουν τα στρατεύματά τους από το Αφγανιστάν ήδη την ερχόμενη χρονιά. Γιατί αυτή η βιασύνη;

"Τα όσα ακούμε από την Ουάσιγκτον δεν οφείλονται μόνον στην κατάσταση στο Αφγανιστάν ή σε μια νέα ανάγνωση αυτής της κατάστασης. Σχετίζεται άμεσα και με τον πολιτικό βίο, με τον προεκλογικό αγώνα στη χώρα. Προσωπικά έχω κατανόηση για τα αισθήματα των αμερικανών πολιτών, που έχουν σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος των ευθυνών στο Αφγανιστάν και οι οποίοι μετρούν και τα περισσότερα θύματα".

Λάθος στρατηγική στο Αφγανιστάν;


Οι ΗΠΑ θεωρούν πιθανό το ενδεχόμενο να αναλάβει το Ισραήλ στρατιωτική δράση εναντίον της Τεχεράνης την άνοιξη
Ο υποψήφιος για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων Μιτ Ρόμνει άφησε να εννοηθεί ότι είναι τελείως παράλογο να ανακοινώνει κανείς στον εχθρό την ημέρα της αποχώρησής του. Γιατί συζητείται εντέλει τόσο ανοιχτά το ζήτημα αυτό;

"Είναι οι εσωτερικές πιέσεις που δεχόμαστε όλοι, στην Ουάσιγκτον, το Βερολίνο, το Παρίσι, ειδικά στο Παρίσι. Φυσικά και δεν είναι ο καλύτερος τρόπος προσέγγισης των πραγμάτων, αλλά ζούμε σε δημοκρατίες. Η πολιτική ζητά συμβολικά και πραγματικά βήματα προς τον τερματισμό αυτού του πολέμου. Είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι είναι πιο συνετό να αφήνεις τον εχθρό σου στην αβεβαιότητα, να μην γνωρίζει τα σχέδιά σου, αυτό το γράφει κάθε στρατιωτικό εγχειρίδιο. Αλλά σε μια ανοιχτή και διάφανη δημοκρατία δεν μπορείς να κρατάς τέτοια μυστικά. Αυτό βέβαια καθιστά τη διεξαγωγή πολέμων δύσκολη για μια δημοκρατία".


Christoph Heinemann (DLF) / Κώστας Συμεωνίδης

Υπεύθ. σύνταξης: Σταμάτης Ασημένιος
http://www.dw.de/dw/article/0,,15716487,00.html

Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012

Η «Αραβική Άνοιξη» έχει χρώμα κόκκινο και μυρίζει πετρέλαιο

Η Συρία αποτελεί μια από τις χώρες που εντάχθηκαν ατύπως στη λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη», ένας ιδιότυπος χαρακτηρισμός της εξέγερσης των λαών της Μέσης Ανατολής ενάντια στα καθεστώτα που τους κυβερνούν για πολλές δεκαετίες. Διαδηλώσεις κλιμακούμενες από τα τέλη του 2011 σε εθνικό επίπεδο, έφεραν την κατάσταση στο απροχώρητο και η απαίτηση των εξεγερμένων παραμένει η παραίτηση του προέδρου Άσαντ μαζί με την κυβέρνησή του. Μέχρι τώρα, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις οι νεκροί ξεπερνούν τις 5.000 και καθημερινά σχεδόν, οι σφοδρές συγκρούσεις αφήνουν πίσω τους δεκάδες θύματα.

Παράλληλα, είδαν το φως της δημοσιότητας μέσω του WikiLeaks στοιχεία που εμπλέκουν τις ΗΠΑ, οι οποίες με μυστική χρηματοδότηση ύψους 6 εκατ. Δολαρίων συντηρούσαν δορυφορική τηλεόραση (Barada TV) και άλλες «δραστηριότητες» εντός συριακού εδάφους. Οι σύριοι από την πλευρά τους δηλώνουν επίσημα ότι εντόπισαν και σκότωσαν μέλη τρομοκρατικών ομάδων που σχετίζονται με ξένα συμφέροντα.

Σύμφωνα με όσα υποστήριξαν και Ιρανοί αξιωματούχοι υποστηρίζοντας τη Συρία, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι υπεύθυνοι για την εξέγερση του συριακού λαού. Από την πλευρά των ΗΠΑ αναφέρεται ότι το Ιράν παρέχει στη Συριακή κυβέρνηση τεχνολογικό υλικό και άλλα μέσα. Πέρα από τα παραπάνω, το διπλωματικό παιχνίδι μεγαλώνει όσο οι ΗΠΑ και ευρωπαϊκές χώρες εξέφρασαν την επιθυμία να τεθεί η κατάσταση υπό έλεγχο με κυρώσεις επιβαλλόμενες από τον ΟΗΕ.

Ωστόσο, η συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ δεν είχε θετικό αποτέλεσμα. Η υιοθέτηση του σχεδίου που ζητά την απομάκρυνση του Άσαντ βρήκε αντίθετες την Κίνα και τη Ρωσία οι οποίες αντιτίθενται καθόσον θεωρούν ότι το σχέδιο αποτελεί αλλαγή καθεστώτος. Νωρίτερα, το Κρεμλίνο δήλωσε την πρωτοβουλία της Ρωσίας να διεξάγει ανεπίσημες διαπραγματεύσεις μεταξύ της κυβέρνησης του Άσαντ και των αντικαθεστωτικών. Ο πρόεδρος του Συριακού Εθνικού Συμβουλίου Μπουρχάν Γκαλιούν, έθεσε ωστόσο ως απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε διαπραγμάτευση την αποχώρηση του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ, κάτι που δε φαίνεται εφικτό στην παρούσα φάση.

Την ίδια χρονική περίοδο, ρωσικό αεροπλανοφόρο που βρέθηκε σε συριακό λιμάνι, δείχνει πολύ καθαρά την πρόθεση της Ρωσίας να μην επιτρέψει την επιβολή κυρώσεων στη Συρία, ιδιαίτερα με τη χρήση στρατιωτικών δυνάμεων. Παρά τις ασκούμενες πιέσεις από τη Δύση, τα οικονομικά (πώληση όπλων) και γεωπολιτικά συμφέροντα της Ρωσίας κρατούν ζωντανή την στήριξη της κυβέρνησης Άσαντ. Το μέλλον διαμηνύεται μάλλον δυσοίωνο για τον Άσαντ αλλά θα δείξει κατά πόσο θα είναι σε θέση να ελέγξει τους αντικαθεστωτικούς και να παραμείνει στην εξουσία. Η ρωσική πρωτοβουλία διαπραγματεύσεων δεν θα εξομαλύνει την κατάσταση αλλά πολύ περισσότερο εκφράζει την περιφερειακή παρουσία της στην περιοχή.

Επιπρόσθετα, η Κίνα δια μέσω του απεσταλμένου της στον ΟΗΕ Λι Μπαοντόνγκ, δήλωσε πως αντιτίθεται στις πιέσεις για αναγκαστική αλλαγή καθεστώτος στη Συρία. Αυτό θα παραβίαζε τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και θα διαταράξει την πρακτική των διεθνών σχέσεων. Είναι η δεύτερη περίπτωση τους τελευταίους μήνες όπου η Κίνα κάνει αισθητή την παρουσία της ως ισχυρό παράγοντα στη γεωπολιτική αν-ισορροπία της περιοχής. Η επιβολή κυρώσεων στο Ιράν εξαιτίας του πυρηνικού του προγράμματος εξαρτάται σε ένα μεγάλο βαθμό από τη στάση του Πεκίνου. Όπως αφήνεται να εννοηθεί, η Κίνα θεωρεί το Ιράν «σύμμαχο» στην προσπάθεια περιορισμού της ανάπτυξης δυτικών (κυρίως των ΗΠΑ) δυνάμεων στην περιοχή της νοτιοανατολικής Ασίας. Παράλληλα δε, δείχνει απρόθυμη να υιοθετήσει εμπάργκο στα ιρανικά πετρέλαια. Η Τεχεράνη απειλεί με τη σειρά της να κλέίσει τα Στενά του Ορμούζ με άμεση συνέπεια την αύξηση της τιμής του πετρελαίου.

Ρωσία και Κίνα από τη μία και οι ΗΠΑ με μέρος ευρωπαϊκών χωρών από την άλλη δοκιμάζουν τις διπλωματικές τους αντοχές (η όποια στρατιωτική επέμβαση δε συνίσταται καθώς θα είχε απρόβλεπτες συνέπειες) προκειμένου να ελεγχθεί η περιοχή και σίγουρα όχι λόγω της ευαισθησίας τους για το μέλλον της «Αραβικής Άνοιξης». Ο εκδημοκρατισμός των χωρών αυτών πλημμύρησε από το αίμα αθώων πολιτών στο όνομα μιας νέας Μέσης Ανατολής όπου οι ηγέτες τους, παλιοί δυτικοί σύμμαχοι, χαρακτηρίστηκαν δικτάτορες και δυνάστες και έπρεπε να εξοντωθούν. Μόνο που αυτό που έμεινε δεν αποτελεί ούτε καν δείγμα δημοκρατίας αλλά πολύ περισσότερο η μυρουδιά του αργού πετρελαίου.


Ιωάννης Γιαννακόπουλος